Puzzelarchief.nl

Beste puzzelaars, Ik ben met een nieuw blog gestart waarin ik druk ben met het plaatsen met puzzels van o.a. mijn 50-plus-blog en eerste webstek. Het 50plusser blog gericht op wetenschap blijft, al zal ik (voorlopig) daar niet actief zijn. Het nieuwe blog staat onder mijn eigen beheer en geeft meer ...

Lees verder | 460 keer bekeken | reacties: 0 | 22 jul 2012 20:05

Regelmatig krijg ik te horen dat ik te sceptisch ben en dat ik bepaalde zaken in het leven geen kans geef. Het lijkt wel dat men denkt dat ik sceptisch ben omwille het sceptisch zijn. Dat is natuurlijk niet zo. Mijn scepticisme ...

Lees verder | 578 keer bekeken | reacties: 36 | 20 jul 2012 14:33

De Rennelaar
is nimmer klaar
en altijd zie je 'm hollen maar!
't Begint al 's morgens, bij 't ontbijt;
hij gunt zich nauwelijks de tijd
voor een kop thee; dan, met z'n tas,
rent hij in hazewindenpas
z'n huis uit, hoek om, naar de tram.
Waar hij verschijnt, daar ziet men hem
steeds haasten, hollen, aan één stuk;
wat heeft die Rennelaar het druk!
Ja, hij is een hàrd werkend man,
die dagelijks veel verzetten kan.
Een dóórzetter, en ploeteraar,
die dynamieke Rennelaar!

En toch... al holt hij door, die man,
hij wordt er vast niet mager van.
Want in zijn tas heeft hij altijd
een zak voedzame heerlijkheid:
biscuits, koekjes en bonbons,
van alles veel meer dan een ons.
Schiet vaak een maaltijd er bij in,
hij blijft op peil... dank zij Bleeep!

“O mijn God”, riep Fleur verschrikt, die tegelijk met Hagar naar de Mooise Sequoia was gerend nadat ze het rijtende geluid had gehoord dat snerpend door merg en been ging. Op een meter hoog was horizontaal een diepe grillige groef te zien, met er rond omheen stukken bast, loshangend en vermangeld.
Hagar bekeek de schade. Kleurloos vocht sijpelde meanderend uit de wond, maar de Sequoia gaf geen krimp, zelfs niet toen Hagar de bast een beetje terugduwde. Sequoia’s zijn niet kleinzerig, vond Hagar. Met stro en touw verbond Hagar de wond in de hoop dat de Sequoia op die manier minder vocht zou verliezen.
Later bij de koffie op het zitje, werd er gesproken over hoe weinig mensen stilstaan bij het leed dat zij planten vaak aandoen.
“Dat komt vast omdat planten juist in stilte lijden”, vond Solitaire, “want daardoor zijn wij gaan denken dat planten niet kunnen voelen. Stel je eens voor dat je je buxus aan het snoeien bent en je hoort de hele tijd gegil van pijn, dan zouden we toch heel anders naar planten gaan kijken?”
“Klopt”, zei Hagar, “maar planten hebben voor zover we weten geen zenuwstelsel, waardoor ze geen pijn voelen, maar het zijn wel levende organismen. Ze reageren wel op prikkels, maar we weten niet echt of planten überhaupt iets kunnen ervaren”.
“Nou, die chauffeur heei ut wel ervaoren”, gromde Fleur bozig op haar allerbeste Maaskants, “ik heb hem gezeet dè assie nog één keer in de buurt van onze Mooise Sequoia durft te komen, dak al zijn táánden uit zunne lompe bakkes slao!!”
“Zo Fleur!!”
Allemaal keken ze elkaar aan en schoten meteen in de lach, omdat Fleur er ook nog eens onheilspellend gruwzaam bij probeerde te kijken. De taal die ze uitsloeg paste gewoon niet bij het uiterlijk van deze lieve knappe en gezellige oma, bij wie de tand des tijds op het eerste oog niet onvriendelijk was geweest.

Solitaire, filosofisch als altijd, merkte op dat er in het land van Mooi altijd wel opmerkelijke dingen gebeuren, hoe kon dat ook anders, het Land had niet voor niets die naam gekregen. Zo kon je er bijvoorbeeld symbiotische relaties tussen dieren waarnemen die werkelijk nergens anders voorkwamen. Ze herinnerde zich dat voordat Barth naar een alternatieve wereld gegaan was, hij en Hagar vaak, geheel in camouflage-outfit en gewapend met binoculairs en digi-camera’s, al voor dag en dauw op pad gingen om dit soort dieren op de gevoelige plaat vast te leggen. Barth fluisterde dan de hele weg lang in de stijl van Sir David Attenborough, alles aanwijzend en benoemend wat hij maar vertelwaardig vond. Een hele typische relatie was die van de Mooise vrije-scharrel-Hennekip die een symbiotische relatie had met de Mooise eekhoorn. Hennekippen konden niet goed eten opsparen. Als ze één krop vol hadden, dachten ze niet aan de dag van morgen en aten het vaak allemaal direct weer op. Buiten het Mooise Land hoorde je soms mistroostig gekakel van gepluimd vee die hun ei niet kwijt zouden kunnen. Binnen deze symbiotische relatie bestond dat ei-niet-kwijt-kunnen-probleem niet, want de Mooise Hennekip kon altijd haar ei kwijt aan de eekhoorn partner. De Mooise Eekhoorn was namelijk razend op een eitje op zijn tijd, haast hartstochtelijk, en in ruil daarvoor legde hij speciale maiskorrel-, zonnepitten- en graan-caches aan, waar de Mooise Hennekip tijdens de schaarse perioden respectievelijk een korreltje, pitje, of graantje van mocht meepikken en kon voelen, ruiken, proeven en genieten van vele heerlijke malen.

De Stappelaar
is ieder jaar
bij de Vierdaagse weer present.
De route, die hij haarfijn kent,
schrikt hem niet af, zomin als 't weer;
al gloeit de zon wat al te zeer,
hij tart vermoeidheid, hitte, dorst.
Hij stapt stug aan, de brave borst.
Hij tippelt (als Kee) onvermoeibaar voort,
goed gehumeurd en onverstoord.
Zo gaat de Stappelaar z'n gang
langs bos en veld, vier dagen lang.
En als hij door de Finish stapt,
dan lacht hij: "'k heb 't hem wéér gelapt!"

"t Geheim van zijn sportieve kracht,
waardoor die krachttoer wordt volbracht?
't Is heel eenvoudig: Stappelaar
heeft steeds een wondermiddel klaar,
dat droge mond en leegheid weert.
Want mettertijd heeft hij geleerd:
"voor 'k de Vierdaagsetocht begin
een flinke voorraad... van Bleeeep!"